Wee je gebeente
Door
Mr.dr. W.R.W.Donner

Een verontwaardigde lezer van mijn essays belde me kortgeleden op. Hij wilde van mij weten wat ik dacht van de losgebarsten agitatie van de  vrouwen om meer leidinggevende posities in de samenleving te mogen bekleden. Wat ik dacht van hun eis van minstens dertig procent. Eigenlijk hadden ze recht op vijftig, maar ze namen voorlopig wel genoegen  met dertig.

 ”Misschien hebben ze wel gelijk,” zei ik zwakjes. “Ze maken al vijftig procent uit van de bevolking.”

“Dat doen kinderen ook,” zei hij. “Straks eisen die  ook vooraanstaande functies op. Vrouwen hebben geen schrijvers opgeleverd van het kaliber van William Skakespeare,  geen grote componisten als Mozart;  geen grote geleerden als Einstein, geen grote concern builders als Philips, Ford e.a.; geen grote Nobel prijswinnaars; geen grote juristen, economen of filosofen; geen grote historici als Toynbee. Niets. Wat willen die vrouwen eigenlijk. Het zijn mannen die de wereld hebben opgebouwd. Ze zijn in de geavanceerde landen toch ook niet achterlijk? Schoorvoetend laten ze vrouwen toe in hun gelederen, zodra die goed zijn. Het criterium is niet hun vrouw zijn. Mao Tse Tung placht te zeggen: wat kan het mij schelen dat een  kat zwart is of groen zolang die maar muizen kan vangen.

“Best mogelijk,” zei ik zwakjes onder de indruk van het verbale geweld. “Maar de wereld is er niet mooier op geworden. De hele historie wordt gekenmerkt door oorlog, gebrek aan harmonie en elkaar bakkeleiende mannen. De wereld kan een voorbeeld aan ons land nemen. Sedert wij een vrouw hebben als voorzitter van het parlement gaat het stukken beschaafder aan toe. Met haar barse stemgeluid krijgt ze zelfs partijgenoten die grossieren in slechte manieren plat. Laatkomen is er niet meer bij en ik hoor dat ze elkaar tegenwoordig in dat hoge college aanspreken met ‘mijn geachte en geleerde opponent’. De mannen gedragen zich beschaafder daar ze respect hebben voor hun vrouwelijke collega’s en de voorzitter, zowel vanwege hun eruditie, als vanwege hun uitstraling. Het zijn mannen die sinds onze autonomie het voor het zeggen hebben gehad en wat hebben ze daar van terecht gebracht? Geef de vrouwen een kans. Het wordt echt goed met ons land. Voor mijn ogen zie ik grote concerns verrijzen, hoor ik parlementariërs elkaar toespreken met: mijn geachte collega van de overzijde, of: mijn geleerde opponent. Give them a chance. Het wordt echt goed met ons land.

Vorenstaand stukje werd een paar weken geleden aangeboden aan de kranten. Die hadden er geen zin in.

Maar nu in alle ernst. Er is vermoedelijk geen land in de wereld aan te wijzen waar zo vaak en zoveel geëist wordt. De vrouwen eisen meer seksgenoten in hoge posities. Dat is slechts bladzijde een  van de wensenlijst. De boslandmensen eisen een groter aandeel op van de opbrengsten van de ondernemingen die in hun territoir opereren. De nakomelingen van de slaven eisen enorme bedragen op als genoegdoening voor de stokslagen die hun voorouders hebben moeten incasseren. De jeugd ambassadeurs eisen inspraak in alle aangelegenheden die hen regarderen. Zo dient het ministerie van sport en jeugdzaken aan hen te worden toevertrouwd. Studenten eisen afschaffing van collegegelden, gemakkelijker afstudeer mogelijkheden. De boslandmensen eisen MULO scholen, doktersklinieken, water, licht etc. in het bosland. Mensen die in krotten leven eisen terreinen voor het opzetten van woningen en het vormen van getto’s. Mensen die hun tijd in ledigheid hebben doorgebracht eisen ouderdomspensioen en kinderbijslag en vrije geneeskundige behandeling. Vakbonden eisen minimumlonen, kortere werktijden, hogere lonen, meer bevorderingen en meer vrije dagen. Onderwijzers eisen meer vakantie en kortere school tijden en meer loon. Jongeren eisen lagere kiesgerechtigde leeftijd en meer inspraak.

Wij eisen in Nederland op elke straathoek een monument om de Hollanders aan hun slavernij verleden te herinneren

Wij eisen afschaffing van de Sinterklaas viering

Wij eisen verwijdering van de afbeelding op de koninklijke koets

Wij eisen dat de koning in hoogsteigen persoon naar Suriname komt om zijn excuses aan te bieden voor de rol van zijn voorouders in het verleden.

Wij eisen dat sinds veel spelers in het Nederlandse elftal van Surinaamse afkomst zijn bij de aanvang van elke wedstrijd van dat elftal ook het Surinaamse volkslied wordt gespeeld.

En wie nog mocht menen dat wij met ons laten sollen zij verwezen naar het jaar 1980 toen ons de oprichting van een militaire vakbond werd geweigerd. Dus oh wee je gebeente.

Ik denk ineens aan de volgende mop. Allochtonen houden een betoging bij de burgemeester van Rotterdam. Ze steken spandoeken  in de hoogte en  roepen “we willen werk.”

Geweldig,” zegt de Marokkaanse burgemeester. “Ik heb enkele vrijwilligers nodig om onze voetbalterreinen in goede staat te houden. Jij, jij en jij mogen morgen beginnen.”

Zeggen de Surinamers die in de voorste gelederen staan. “Waarom wij. Er staan zoveel van je landgenoten hier en je pikt op ons. Dat is je reinste discriminatie.”