Redevoering van Wather Donner i.v.m. onthulling borstbeeld van dhr.J.Sedney

november 14th, 2013

Rede uitgesproken op 11 november 2013 bij de onthulling van een borstbeeld van dr. Jules Sedney op het terrein van Het Havenbeheer  door mr.dr. W.R.W.Donner

 

Geachte aanwezigen, 

In verband met de korte mij toegemeten tijd, moet ik afzien van de opsomming van de hoogwaardigheids bekleders die deze plechtigheid met hun aanwezigheid cachet verlenen.

Ik zeg dank aan het Havenbeheer voor de gelegenheid mij geboden om namens vrienden, familie en bewonderaars van dr. Sedney dank uit te brengen aan de initiatiefnemers die door middel van een borstbeeld hulde wilden betonen aan een man die het werkelijk verdiend heeft.

Als wetenschapper pleeg ik verschijnselen en gebeurtenissen te observeren. Als roman schrijver pleeg ik mensen in hun handel en wandel te observeren. Ik heb dr. Sedney gedurende bijkans zestig jaren geobserveerd en wil mijn observaties met u delen. Ik kwam zowat zestig jaar geleden voor studie in Nederland aan. Ik was 21 en grasgroen. Hij was aanmerkelijk ouder, al bijna afgestudeerd en ik had een sterk minderwaardigheidscomplex. Ik had nog nooit een doctorandus in levenden lijve gezien. Of gesproken. De man ontving mij als een gelijke. Ik vond dat geweldig laat ik dat maar zeggen. Dat is mij altijd bijgebleven. Dr. Sedney laat een ieder hoe onbetekenend ook in zijn waarde. Zo is hij altijd gebleven.Kortgeleden moest ik hem nog vergezellen naar een eenvoudig man die zijn schoolkameraad was geweest op de Christelijke school. Ondanks een carrière die door geen Surinamer levend of dood ooit is geëvenaard. De man was doctor in de economie. De eerste academisch gevormde econoom van surinaamsen huize. Hij is minister van financiën geweest. Minister president. Lid van het parlement. Directeur van de  stichting die zich bezighield met de industrialisatie van ons land;  universitair docent; schrijver van boeken; voorzitter van het Park; Voorzitter van het Olympisch comité. Hij was een vermaarde bridge, matjok en golf speler. Hij is president geweest van de centrale bank. Misschien van nog meer instanties waarvan ik geen weet draag.Ik had hem namelijk geruime tijd uit het oog verloren tijdens mijn verblijf in midden Amerika.

De laatste jaren had hij er verdriet van dat een ieder hem links liet liggen. Ik moest hem steeds eraan herinneren dat dit nu eenmaal het lot was van alle waarlijk grote mannen en vertelde hem steeds hoe Simon Bolivar aan zijn eind is gekomen. Van God en mens verlaten, maar nu als verlosser van Latijns Amerika in alle landen gevierd en geëerd. De dag zou komen zei ik hem steeds, dat de jorkas uit de slaventijd, die onze geest nog in een wurggreep houden, waardoor wij bereid zijn onbenullen eer te betonen en paarden die de haver verdienen, dat te ontzeggen, op de loop zullen zijn gedreven. Bij de viering van zijn negentigste jaardag verklaarde ik in een rede nog, dat er een instantie zou opduiken, die hem de eer zou betonen die hem toekwam. En ziet uit volstrekt onbekende hoek kwam de victorie. Ik ben het Havenbeheer erkentelijk dat het hem nog tijdens het leven en niet postuum gedenkt met een borstbeeld. Daarvoor wil ik namens alle bewonderaars van de man dankzeggen. Ik wil ook dank uitbrengen aan de vice president die kostbare tijd vrijmaakte om vandaag een woord van hulde uit te spreken aan het adres van een man die dat verwerkelijk verdiend heeft. Een man die het van eenvoudige komaf tot grote hoogte in de samenleving wist te schoppen. Een man die waardig is als rolmodel te gelden voor elke Surinamer.

Ik heb gezegd.